خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: روزی که شجاع‌الدین شفا با قلم خود متن سخنرانی آغازین جشن‌های ۲۵۰۰ساله را نگاشت و نوای «کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم» را طنین‌انداز کرد، شاید گمان نمی‌برد روزگاری فرارسد که وارث همان خاندان، در حسرت بازپس‌گیری تاج‌وتخت ازدست‌رفته، به دیوار ندبه پناه ببرد و برای رسیدن به قدرت، دست در دست کسانی بگذارد که دست‌شان به خون فرزندان این سرزمین -از تهران و تبریز تا میناب، لامرد، اصفهان، همدان و بندرعباس -آلوده است. این انحطاط سیاسی و متوسل شدن به قاتلان ملت، چه تناسبی با منش پادشاهانی دارد که کیان ایران را حفظ کردند؟ امروز مردم این سرزمین نه‌تنها حافظ میراث کهن خود هستند، بلکه باید از گزند همین مدعیانِ وطن‌فروش نیز از ایران حراست کنند.
این مصادره ابزاری تاریخ، منحصر به ورثه شکست‌خورده سلطنت نیست. وقتی چهره‌های سیاسی غرب مانند مارکو روبیو در برابر آکروپولیس می‌ایستند و با تحریف واقعیت، هم خود را دنباله تمدن یونان می‌دانند و هم به میراثی استناد می‌کنند که روزگاری در تعارض خونین با پارس بود و ایرانیان را وحشی معرفی می‌کرد، باز هم با روایتی گزینشی برای تأمین منافع استعماری روبه‌روییم. فرزند محمدرضا پهلوی نیز دقیقا همین مسیر را می‌رود؛ او حاضر است برای کسب قدرتی به تاریخ‌سپرده، با هر دشمن و متجاوزی متحد شود؛ رفتاری که فرسنگ‌ها با واقعیت تاریخیِ حکمرانیِ مقتدرانه اما خردمندانه کوروش فاصله دارد.
برای فهم جایگاه واقعی کوروش، باید از این بازی‌های سیاست‌زده عبور کرد و به اسنادی چون «استوانه کوروش» پناه برد. بر اساس مستندات تاریخی، کوروش را می‌توان پیش‌گام یک «حکمرانی چندفرهنگیِ امپراتوری» دانست. او نه دموکرات به معنای امروزی کلمه بود و نه حاکمی استبدادی و یکدست‌ساز؛ بلکه فرمانروایی موروثی بود که برای نگاه‌داشتن امپراتوری بزرگ خود، تنوع قومی و فرهنگی را به ابزار ثبات سیاسی تبدیل کرد. آنچه کوروش را متمایز ساخت، نه لغو ساختار سلطه، بلکه به‌کارگیری شیوه‌ای کارآمدتر و انسانی‌تر در اداره آن بود: به‌جای ترور گسترده، تبعید اجباری و نابودی نمادهای دینی، بر مصالحه، حفظ نهادهای محلی و جلب وفاداری عمومی تکیه کرد؛ الگویی که در تقابل کامل با بی‌اصول‌گرایی سیاست‌پیشگان امروز قرار دارد.
کوروش بزرگ را نه می‌توان پیام‌آور صلح مطلق دانست و نه فاتحی صرفاً ویرانگر؛ او نابغه‌ای نظامی بود که با درهم‌آمیختن قدرت شمشیر و سیاست مدارا، بنای نخستین امپراتوری پایدار جهان را گذاشت.
بازخوانی کارنامه سیاسی و نظامی چهره‌های بزرگ تاریخ باستان، همواره در میان دو لبه تیغ اسطوره‌پردازی و سیاه‌نمایی افراطی گرفتار بوده است. در میان نام‌های درخشان تاریخ شرق باستان، کوروش دوم هخامنشی ملقب به «بزرگ»، یکی از پرمناقشه‌ترین شخصیت‌هایی است که پیرامون ماهیت حکمرانی، اهداف لشکرکشی‌ها و میراث ماندگار او روایت‌های متضادی وجود دارد. از یک‌سو، برخی مفسران او را چهره‌ای آرمانی، منادی حقوق بشر و پیام‌آور صلح جهانی معرفی می‌کنند؛ و از سوی دیگر، گروهی از پژوهشگران با تأکید بر ماهیت امپراتوری‌ها و لشکرکشی‌های خونین او، وی را فاتحی جنگ‌طلب و قدرت‌طلب می‌دانند که تنها ابزار گسترش مرزها را به کار گرفته است. واکاوی دقیق و بی‌طرفانه تاریخ باستان اما ما را به سوی تصویری واقع‌بینانه‌تر رهنمون می‌سازد؛ تصویری که در آن، جنگ ابزار تثبیت اقتدار و سیاست مدارا، کلید حفظ و مشروعیت‌بخشی به پهناورترین امپراتوری دوران باستان بوده است.
از خاکستر ماد تا دروازه‌های بابل؛ منطق کشورگشایی در جهان باستان
جهان باستان در هزاره نخست پیش از میلاد، عرصه رقابت خشن میان دولت‌ها و قوم‌هایی بود که بقای خود را در گرو نابودی رقیب و انباشت غنائم می‌دیدند. ظهور کوروش بزرگ در اواسط سده ششم پیش از میلاد، معادلات قدرت را در فلات ایران و بین‌النهرین دگرگون ساخت. نقطه عطف نخست در کارنامه نظامی او، برانداختن پادشاهی ماد در حدود سال ۵۵۰ پیش از میلاد بود. کوروش با پیروزی بر آستیاگ، توانست دو قوم خویشاوند ماد و پارس را در یک ساختار سیاسی واحد متحد کند و پایه‌های نخستین شاهنشاهی هخامنشی را پی‌ریزی نماید.
این پیروزی، نقطه آغازین زنجیره‌ای از لشکرکشی‌های گسترده بود که آسیای صغیر و سپس قلب تپنده تمدن‌های میان‌النهرین را هدف قرار داد. فتح لیدیه و شکست کرزوس در سال‌های ۵۴۷–۵۴۶ پیش از میلاد، شهرهای یونانی ایونیا را نیز زیر فرمان پارسیان درآورد. با این حال، بزرگ‌ترین شاهکار نظامی و سیاسی کوروش در سال ۵۳۹ پیش از میلاد رقم خورد؛ زمانی که سپاهیان او با شکست دادن نیروهای بابلی در نبرد اُوپیس، دروازه‌های بابل را گشودند. منابع تاریخی، از جمله استوانه کوروش و گزارش‌های متون بابلی، روایتگر ورود بدون مقاومت یا کنترل‌شده او به این شهر بزرگ هستند؛ رویدادی که برخلاف شیوه مرسوم پادشاهان آشور و بابل پیشین-که با قتل‌عام و تبعید جمعی مغلوبان همراه بود- نوید نظم جدیدی را می‌داد.
مدارای پس از پیروزی؛ وقتی شمشیر جای خود را به استوانه حقوق و آزادی داد آنچه کوروش را از بسیاری از فاتحان هم‌عصر خود متمایز می‌کند، رفتار او پس از فرونشستن غبار جنگ است. در تاریخ خاور نزدیک باستان، رسم رایج بر این بود که پادشاه پیروز، خدایان شهر مغلوب را به اسارت ببرد، معابد را ویران کند و نخبگان بومی را به بند بکشد تا اندیشه شورش را از سر بیرون کنند. اما کوروش سیاستی دقیقاً نقطه مقابل این رویه را در پیش گرفت. او به‌جای تحمیل فرهنگ و آیین پارسی بر اقوام مغلوب، به بازسازی معابد، بازگرداندن خدایان و تندیس‌های ربوده‌شده به جایگاه اصلی‌شان، و آزادسازی مردمان تبعیدی همت گماشت.
مشهورترین سند این سیاست، استوانه کوروش است؛ کتیبه‌ای سفالین که اگرچه از منظر حقوقیِ مدرن نمی‌توان آن را یک «بیانیه حقوق بشر» به مفهوم امروزی دانست، اما در بافت تاریخی خود یک بیانیه مشروعیت‌بخش بی‌نظیر به شمار می‌رود. در این کتیبه، کوروش با احترام به خدایان بابل (به‌ویژه مردوک)، خود را خادم و برگزیده آنان معرفی می‌کند و از فراهم آوردن آسایش برای ساکنان بابل، بازگرداندن تبعیدیان یهودی به اورشلیم و بازسازی پرستشگاه‌های ویران‌شده سخن می‌گوید. این رویکرد، راهبردی هوشمندانه برای کسب مشروعیت داخلی و جلوگیری از شورش‌های مداوم در سرزمین‌های تازه الحاق‌شده بود؛ راهبردی که امپراتوری متکثر هخامنشی را برای دهه‌ها در آرامش و استواری نگاه داشت.
مرز میان اسطوره و تاریخ؛ چرا کوروش نه صلح‌طلب مطلق بود و نه جنگ‌طلب ویرانگر برای پاسخ دقیق به این پرسش که آیا کوروش «جنگ‌طلب» بوده یا «صلح‌طلب»، باید میان ابزار دستیابی به قدرت و شیوه اعمال حاکمیت تفکیک قائل شد. در مقام مقایسه و تحلیل تاریخی، ارزیابی چندبعدی زیر روشن‌گر حقیقت است
1. گسترش‌طلبی ارضی: کوروش با لشکرکشی‌های مداوم خود، از فلات ایران تا آسیای صغیر و مرزهای بیابان‌های آسیای میانه را فتح کرد. از این منظر، او یک فرمانروای کشورگشا و دارای ارتش قدرتمند بود که از ابزار جنگ برای توسعه قلمرو بهره می‌گرفت.
2. مدیریت مغلوبان: برخلاف پادشاهانی چون بخت‌النصر یا پادشاهان آشور، کوروش پس از پیروزی دست به کشتارهای دسته‌جمعی نزد و ساختارهای بومی، نخبگان محلی و نهادهای مذهبی سرزمین‌های فتح‌شده را حفظ کرد.
3. روایت‌های متناقض منابع:منابع یونانی (مانند هرودوت و گزنفون) و منابع بابلی گاه روایت‌های متفاوتی از میزان مقاومت در برابر او ارائه می‌دهند، اما نقطه اشتراک تمامی آن‌ها، پرهیز کوروش از ویرانی‌های بی‌هدف و تلاش برای جلب رضایت عمومی است.
بنابراین، تصویر متعادل و مستند تاریخی به ما می‌گوید که کوروش نه یک صلح‌طلب آرمانی و بری از منافع سیاسی، و نه یک جنگ‌طلب ویرانگر و خون‌ریز بود؛ بلکه او بنیان‌گذار ومدیری دوراندیش بود که فهمید «با شمشیر می‌توان تاج‌گذاری کرد، اما بر روی سرنیزه نمی‌توان نشست».
خطای تقویم‌ها؛ نگاهی به تفاوت راهبردی هخامنشیان در گذر از کوروش تا خشایارشا در ارزیابی کارنامه هخامنشیان، یکی از خطاهای رایج تاریخی که گاه در تحلیل‌های سیاسی نیز بازتاب می‌یابد، خلط میان اقدامات کوروش بزرگ و دیگر پادشاهان این سلسله، به‌ویژه خشایارشا است. برای نمونه، واقعه تاریخی آتش زدن آکروپولیس آتن در سال ۴۸۰ پیش از میلاد، که در جریان لشکرکشی خشایارشا به یونان و در پاسخ به رویدادهای متقابل پیشین (مانند آتش زدن سارد توسط یونانی‌ها) رخ داد، گاه به نادرستی به حساب کوروش بزرگ نوشته می‌شود؛ در حالی که کوروش نزدیک به چهار دهه پیش از آن واقعه درگذشته بود.
این اشتباه تقویمی و تاریخی، اهمیت تفکیک میان دکترین سیاسی بنیان‌گذار امپراتوری و تحولات دوران‌های بعدی را دوچندان می‌کند. کوروش در ساختار امپراتوری خود به دنبال تلفیق قدرت نظامی با انعطاف فرهنگی بود، در حالی که پادشاهان بعدی در مواجهه با بلوک‌های قدرت متخاصم غرب (یونان)، گاه درگیر جنگ‌های فرسایشی و واکنش‌های تند متقابل شدند. شناخت دقیق این تفاوت‌ها، ما را از افتادن در دام قضاوت‌های مطلق‌گرایانه بازمی‌دارد و نشان می‌دهد که عظمت هخامنشیان در گستره جغرافیا خلاصه نمی‌شد، بلکه در الگوهای حکمرانی و مدیریت تنوع فرهنگی نهفته بود که با نام کوروش بزرگ گره خورده است.
نظر شما